نمانده عمری و صدها سخن به دل مانده
صدا که مرحم فریاد بود زخم مرا
به پیش درد عظیم دلم خجل مانده
از دست عزیزان چه بگویم ! گله ای نیست
گرهم گله ای هست ، دگرحوصله ای نیست
سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم
هرلحظه جزاین دسته مرا مشغله ای نیست
دیریست که ازخانه خرابان جهانم
برسقف فرو ریخته ام ، چلچله ای نیست
درحسرت دیدار تو آواره ترینم
هرچند که تامنزل تو فاصله ای نیست

یه روز میشه که عاقبت از آسمون بیای به فرش
به پام بیفتی و بگی با التماس منو ببخش
اما دیگه پشیمونی فایده نداره واسه تو
خیال نکن میبخشمت از هر جا اومدی برو
تو غرق گریه ای و من مست غرور و انتقام
پا میذارم رو قلب تو شکستن تورو میخوام
دوست دارم که عشق من داغش بمونه رو دلت
هر جا باشی سایه ی مرگ پر بکشه روی سرت
تو ضجه میزنی و من بی اعتنا به گریه هات
میخندم و بهت میگم تلافی اون بدی هات
نمیدونی چه لذتی داره واسم جون کندنت
روز خوش منه زیر خاک دیدنت