من تنها ترینم... من عا شق ترینم...من...

 در این تنها یی٫در این سکوت شلوغ تنهایی٫من در خلوتش گم شد

او مرا در این خلوت رها کرد و رفت...

او آمد و مرا با دوست با خود همراه نکرد٫

او مرا در سبزترین خاطره ها نگاشت و خود با سردترین نسیم رفت...

او گفته بود تو را می نگارم و خود به نظاره ی تو به نظاره ی زیبایی تو

می نشینم ولی دریغ از اینکه نسیم زیبا تر از من بود و

 او به لطافت نسیم پیمان بست و بر این پیمان مرا تنها گذاشت و رفت...

و من هنوز در این هیاهوی آرامش سبزه ها مانده ام

و از ماندگاری ریشه هایم در خاک دویده اند و من نای

 رستن ندارم من نای رسیدن به اورا ندارم من نمی توانم

 همچو نسیم زیبا و لطیف دستان او را بنوازم

من نمی توانم با عطر وجود خود اورا دیوانه خود کنم و او ندانست و رفت...

و مرا شکست و من خورد شدم و ذرات وجود مرا ان عشوگر برایش

 باز پس فرستادو او دریغ از کشیدن آهی برای از دست دادن من.

و من تمام شدم...